Səhər yeməyinin vaxtıydı və onlar hamısı bir yerdə, ikiqat örtüklü yaşıl çardağın altında, nahar elədikləri çadırda əyləşmişdilər, özlərini də elə aparırdılar ki, guya heç nə baş verməyib. – Siz limon şirəsi içəcəksiz, ya limonad? – Makomber soruşdu. Ayşe Barımla bağlı həbs qərarı ləğv edildi Qədim dulusçuluq ənənələri - Keramikanın paytaxtı sayılan Riştan “Mədəniyyət rüzgarı” adlı tədbirlər silsiləsi həyata keçiriləcək – Kokteyl içəcəm, – Robert Uilson cavab verdi. – Mən də. Ürəyim nəsə tünd şey istəyir, – Makomberin arvadı dedi. – Hə, elə ən yaxşısı bu olardı, – Makomber razılaşdı. –

Hekayə , cəmiyyətdən, onun qəlibləşmiş maddiyyatından və saxtalığından uzaqlaşaraq Şimali Norveçin sərt, lakin cazibədar təbiətinə sığınan intellektual bir insanın mənəvi tənha dünyasından bəhs edir. Baş qəhrəman öz daxili prinsipləri, elmi və ya fəlsəfi iddiaları ilə taleyə meydan oxumağa çalışsa da, cəmiyyətin daxili təlatümləri, sevginin dağıdıcı ehtirası və qəfil baş verən fəlakətlər (əksərən simvolik bir yanğın və ya itki şəklində) onun bütün planlarını alt-üst edir. Hamsun bu əsərdə insanın nə qədər güclü, qürurlu və ağıllı olmasından asılı olmayaraq, təbiətin instinktləri və taleyin qarşısında aciz bir oyuncaq olduğunu, insanın öz taleyini idarə etmək iddiasının sadəcə gülünc bir illüziya olduğunu gözlər önünə sərir. Yazıçı özünəməxsus kəskin psixologizm, lirik təbiət təsvirləri və insanın daxili ziddiyyətlərini açan monoloqlar vasitəsilə fərdin cəmiyyət və kainat qarşısındakı qaçılmaz mənəvi məğlubiyyətini dramatik şəkildə vurğulayır

Hiyləgər hacıleylək. İndoneziya nağılı Hacıleylək bərk ac idi. O, səhərdən özünə yeməyə bir şey axtarırdı, ancaq əlinə heç nə keçməmişdi: bütün günü bir qurbağa balası da tuta bilməmişdi. Gün batana yaxın, Hacıleylək böyük gölün qırağına gəldi. Bu göl çox qəşəng idi. Yoldan keçənlər bu gölü görəndə bir xeyli vaxt dayanıb onun gözəlliyinə tamaşa edirdilər: gölün suyu göz yaşı kimi dupduru idi, balıqlar da o tərəf-bu tərəfə qaçışırdı. Hacıleylək suya girdi ki, balıqlardan tutub yesin, ancaq balıqlar onu görən kimi, dimdiyinə düşməmək üçün o saat gizləndilər. Hacıleylək çox gözlədi ki, bəlkə balaca bir balıq da olsa tuta bilsin. Ancaq nahaq yerə vaxt itirirdi.

“Uşaqlar qurbağaları əylənmək üçün daşlayırlar, amma...” Qırmızımtıl-çəhrayı üfüq xətti boyunca durna qatarı düzülmüşdü. Axşamın enməkdə olan toranlığında bu mənzərə məni kədərləndirir, keçmiş, qayğısız uşaqlıq illərimi xatırladırdı. Axşamlar işıq sönəndə kerosin lampasının divara düşən kölgəsində anam əllərini birləşdirir, yellədir, əllərinin divardakı kölgəsi quş kimi çırpınırdı. Boz, soyuq, maraqsız payız axşamlarında anamın əllərinin kölgəsi bizi əyləndirir, güldürür, yavaş-yavaş mürgülədirdi.

Dünya ədəbiyyatının ünlü simalarından olan O.Henri, daha çox, hekayələr ustası kimi məşhurdur. Çox ağır bir həyat yaşayan yazıçı dünyasını erkən dəyişsə də, özündən sonra adını əbədi olaraq yaşadacaq on cildlik bir irs qoyub getmişdir. Onun əsl adı Uilyam Porterdir