İvan Bunin Mərkəzi Rusiyada, Voronej yaxınlığında 1870-ci ildə doğulmuşdu. Atası kökləri XIV əsr Litva cəngavərlərinə gedib çıxan qədim zadəgan nəslindən idi. Lakin təhkimçilik hüququnun ləğvindən sonra təsərrüfatlarını yarıtmaz şəkildə idarə etdiklərindən Buninlər demək olar ki, tam müflis vəziyyətə düşmüşdülər.[2] Gələcək yazıçı ilk təhsilini evdə almış, 11 yaşında isə Yeletsk gimnaziyasında oxumağa başlamışdı. Ailənin maddi vəziyyəti ağırlaşdığından gimnaziyanı yarımçıq buraxmağa məcbur olmuşdu. Sonrakı təhsil həyatında qardaşı Yuli mühüm rol oynamışdı. Ruhən aristokrat olan İvanla Yuli Bunin fərqli adamlar idi. Yuli dərin ağlı ilə yanaşı həm də siyasi baxışlarının radikallığı ilə seçilirdi. Kiçik qardaşının ədəbi istedadını üzə çıxaran, onu rus klassikası ilə yaxından tanış edən və bədii yaradıcılığa ruhlandıran da Yuli olmuşdu. Bu arada ailənin maddi vəziyyəti daha da çətinləşdiyindən İvan Bunin 1889-cu ildə yerli "Orlovski vestnik" qəzetində korrektor kimi işə düzəlmişdi. İki ildən sonra "qalın" jurnallardan birinin kitabxanası seriyasından onun ilk şeirlər kitabı işıq üzü görmüşdü. Əsasən klassik üsluba yaxınlığı ilə seçilən bu şeirlərdə təbiət mənzərələrinin təsviri başlıca yer tuturdu. 90-cı illərdə Bunin nəsr sahəsində də qələmini sınamışdı. Yaradıcılığına böyük məhəbbətlə yanaşdığı Çexovla məktublaşması da bu dövrə təsadüf etmişdi. İlk görüşləri isə 1895-ci ildə olmuşdu. Sənətə fərqli münasibətlərinə və bədii üslublarının müxtəlifliyinə baxmayaraq, rus ədəbiyyatının bu iki tanınmış siması yaxın və səmimi dostluq münasibətləri qura bilmişdilər. Ədəbi fəaliyyətinin ilk mərhələsində orijinal fəlsəfi baxışları və fərqli yaşayış tərzi ilə Buninə ciddi təsir göstərən rus sənətkarlarından biri də Lev Tolstoy olmuşdu. Şəxsi tanışlıq və ünsiyyətdən sonra isə ilkin təəssürat pozulmuşdu. Lakin bu, Buninə Lev Tolstoyu hər zaman rus ədəbiyyatının böyük simalarından biri saymağa və onun realizmindən heyranlıqla danışmağa mane olmamışdı.

Qədim zamanlarda Şimali Afrika yaşıl meşələrlə və gur çaylarla dolu cənnət kimi bir məkan olur. Burada yaşayan insanlar ilk dəfə yalan danışmağa başlayanda, Yaradan onları cəzalandırmaq üçün bir qanun qoyur: yer üzündə deyilən hər yalana görə göydən bir qum dənəsi düşəcək. İnsanlar əvvəlcə qorxsalar da, zamanla kiçik qum dənələrini önəmsəmir, yalan, xəyanət və müharibələri artırırlar. Nəticədə göydən tökülən qum dənələri milyardlara çataraq çayları qurudur, meşələri udur və bərəkətli torpaqları dünyanın ən böyük səhrasına — Saxaraya çevirir. Heç bir pisliyin izsiz qalmadığını göstərən hekayə, insan əlləri ilə yaradılan ekoloji və mənəvi fəlakəti simvolizə edir.

Ernest Heminqueyin 1925-ci ildə yazdığı «Məğlubedilməz» hekayəsi insan iradəsinin sarsılmazlığını və müəllifin məşhur "aysberq nəzəriyyəsini" əks etdirən ən güclü realistik əsərlərindən biridir. Əsər ağır zədədən sağalmış, unudulmuş yaşlı matador Manuel Qarsiyanın ləyaqətini qorumaq üçün yenidən peşəkar korrida evinə qayıtmaq mübarizəsindən bəhs edir. Döyüş zamanı ağır yaralanmasına baxmayaraq təslim olmayan matador Heminquey yaradıcılığının əsas fəlsəfəsini — "İnsanı məhv etmək olar, amma məğlub etmək olmaz" ideyasını təcəssüm etdirir.

nədir, üfüqə qar düşüb elə, Bir cuna göylərdən asılıb qalıb. Girib ünsiyyətə qaranlıq ilə, Dərələr ucalıb, zirvə alçalıb. Kahalar ətrafa qaranlıq ələr, Dağlar çox qəribə olur gecələr.

Danışan iki kişidən biri həkim idi. -Həkim sizi mən çağırmışam – digər kişi dedi, – amma mənə kömək edə bilməyəcəyinizi düşünürəm. Ola bilsin ki, psixopatiya üzrə mütəxəssis tövsiyə edə bilərsiniz. Mənə elə gəlir ki, dəli olmuşam. -Yaxşı görünürsüz – həkim dedi. -Buna siz qərar verəcəksiniz; qarabasmalar görürəm. Hər gecə oyanıram və otağımda məni diqqətlə izləyən ağ qabaq ayağı olan böyük qara Nyufaundlend iti görürəm. -Oyandığınızı deyirsiniz buna əminsiniz? Qarabasmalar bəzən yalnız yuxulardan ibarətdir. -Oh, mən oyanıram, əmin ola bilərsiniz. Bəzən uzun müddət hərəkət etmədən durub itə onun mənə baxdığı kimi ciddi şəkildə baxıram, həmişə işığı yanılı qoyuram. Daha dözə bilməyib çarpayıdan qalxıram və budur orada heç nə yoxdur. -Maraqlıdır. Heyvanın üz ifadəsi necə olur? -Mənə pis görünür. Əlbəttə, bilirəm ki, sənət əsərlərindən başqa, sakit vəziyyətdə olan heyvanın siması həmişə eyni ifadəyə malikdir. Ancaq bu əsl heyvan deyil. Bilirsiniz ki, Nyufaundlend itləri olduqca sakit görünür, görəsən onun nə problemi var?