Gecə qatarla yol getməkdən Sabitin zəndələn-zəhləsi gedirdi, çünki qaranlıq dar kupedə uzananda iri bir qəbir gəlib dururdu gözlərinin qabağında və Sabit səhərəcən çimir eləyə bilmirdi. Stansiyada adam az idi. Vaqona oxşayan bircə uzun bina vardı burda. Sabit çölü içindən işıqlı olan bu binada xeyli aralıda, skamyada tək-tənha oturub siqaret çəkirdi və burda adda-budda gəzişən cavanların gözlərinə görünməməyə çalışırdı. Bu rayon cavanlarının pis bir xasiyyətləri vardı: tanımadıqları adamın üzünə elə zəndlə baxırdılar ki, adam başını soxmağa yer axtarırdı. Sabit çəkinirdi onlardan. Bircəciyi gördümü – bəsdi – o birilərini də duyuq salacaqdı: «Əyə, sən öləsən, Sabit Mirzədi bu. Artist… Kinoda oynayır ha…» Vəssalam! Yığışacaqlar Sabit Mirzənin başına, qoymayacaqlar fikirləriylə təkbətək qalsın, siqaretin arın-arxayın, çəksin, yan-yörəyə gözləri dolusu baxsın…

Gənc aktyor İbrahim İbrahimov birinci mövsüm idi ki, Şaxta baba olurdu. Bu işi ona dünyanın əlləm-qəlləm haqq-hesablarından yaxşı baş çıxardan, burnunu hər yerə soxmağı bacaran ütük bir dostu düzəltmişdi. Düzəltmişdi ki, İbrahim yeni il bayramında bir az qəpik-quruş qazansın. İbrahim dostundan da razı idi, taleyindən də. Düzdü, təcrübəli, yaşlı həmkarları kimi böyük zallarda meydan sulamaq hələ ona qismət olmamışdı, uşaqları bəzəkli ağacın dövrəsində əyləndirmirdi, onlara qoşulub nəfəsli orkestrin çaldığı “Nəlbəki”yə oynamırdı, ancaq nə qəm – İbrahim evlərə gedib körpələrə hədiyyələr paylayırdı – İbrahim sifarişlə çağrılan Şaxta babaydı, ona görə də tay-tuşları adına “zakaznoy Ded moroz” deyirdilər.

Kazuo İşiquro — yapon əsilli Britaniya nasiri, kinodramaturqu və roman yazıçısıdır. Yazıçı 2017-ci ildə Ədəbiyyat üzrə Nobel mükafatına layiq görülmüşdür.

Küçədə ac-yalavac və kimsəsiz dolaşan bir pişiyin taleyi ilə cəmiyyətin ən yoxsul, çarəsiz insanlarının həyatı arasında bədii bir paralellik qurulur. Müəllif pişiyin gözü ilə dünyadakı ədalətsizliyi, zənginlərin laqeydliyini və küçələrin amansız reallığını dekadent və simvolik bir dillə təsvir edir. Hekayənin sonunda pişiyin dilindən səslənən "kasıbların yeganə xəzinəsi onların xəyalları və illüziyalarıdır" fəlsəfi fikri ilə yazıçı, maddi cəhətdən hər şeyini itirmiş insanların mənəvi olaraq yalnız xəyal qurmaq azadlığına sığındıqlarını bütöv bir bədii lövhə ilə çatdırır.

Dilərəm Tanrıdan qəlbə dəyməyən, Uduzub yorulan, udub doymayan, Ağlaya-ağlaya top-top oynayan, Qardaşımın üzü köməyim olsun.