Hekayənin mərkəzində başqa bir planetdən yer üzünə gələn və olduqca yüksək elmi təfəkkürə, biliklərə sahib olan sirli bir yadplanetli qəhrəmanın hekayəsi dayanır. Onun məqsədi bu qəribə və hələ tam inkişaf etməmiş şüurlu varlıqların — insanların üzərində sosial və psixoloji bir sınaq (təcrübə) aparmaq, onların elmə, həqiqi biliyə və kainatın sirlərinə necə reaksiya verəcəyini öyrənməkdir. Gəlmə insanlara kainatın nizamını, elmin nurunu bəxş etməyə çalışsa da, qarşılığında orta əsrlər təfəkkürünə malik olan bəşəriyyətin kor-koranə qorxusu, aqressiyası, sarsılmaz cəhaləti və onu "sehrbaz", "şeytan" elan etməyə hazır olan bir mühitlə qarşılaşır. İnsanların elmə və tərəqqiyə doğru getməyə hazır olmadığını, daxili qorxularını qıra bilmədiyini görən yadplanetli alim, sınağının uğursuz olduğunu anlayaraq məyus və çarəsiz vəziyyətdə yer üzünü tərk etmək məcburiyyətində qalır. Kaydoş bu ironik və dərin elmi-fantastik hekayədə bəşəriyyətin tarixinə fərqli bir rakursdan işıq tutaraq, bu sınaqdan geriyə qalan izin insanlar arasında sonradan məşhur "Faust və Mefistofel" əfsanəsinə çevrildiyini vurğulayır.

Borya nənəsi ilə görüşüb vaqona girdi. Bir əlində iri zənbil, o biri əlində içində göy rəngli şüşə banka olan parça çanta tutmuşdu. Vaqon dolu idi. Kupelərdən birində pəncərənin yanında oturmuş panamalı bir qoca Boryaya öz yanında yer verdi. Borya təşəkkür etdi, zənbilini və çantasını skamyanın altına qoyub əyləşdi.

Qabriel Qarsiya Markesin 1975-ci ildə nəşr olunan "Patriarxın payızı" romanı mütləq hakimiyyətin gətirdiyi qorxunc tənhalığı və diktaturanın psixologiyasını araşdıran fundamental əsərdir. Magik realizm üslubunda yazılan bu siyasi-psixoloji şahəsər xəyali Karib ölkəsini yüz ildən artıq idarə edən qoca diktatorun həyatını, çürüməkdə olan rejimini və tənhalığını təsvir edir. Əsər ənənəvi dialoqlardan məhrumdur və səhifələrlə uzanan nəhəng, axıcı cümlələrdən ibarət unikal dildə qələmə alınmışdır.

Ovcumdakı torpaq barmaqlarımın arasından süzüldükcə torpaqdan gələn cənnət ətrini qoxlayıb ciyərlərimə çəkirəm. Hər nəfəs aldıqca bu ətri dərindən hiss edib ona qovuşmağımın sevincini daha ürəkdən yaşamaq üçün gözlərimi bərk-bərk yumuram. Gözlərimi sıxdıqca aramla damcılayan göz yaşlarım ovcumdakı torpağa tökülür, cənnət qoxulu vətən torpağına sanki indiyədək qəlbimi didib-dağıdan həsrətin, nisgilin də ətrini qatır.

Bu hekayə sirli personaj olan Emilinin həyatından və onun dəyişən dəyərlərə uyğunlaşa bilməyən bir personajla necə davranmasından bəhs edir. Hekayə zamanın və insanların keçidindən bəhs edir. Ağılın mürəkkəbliyini vurğulayır. Bu hekayə vasitəsilə Folkner Amerikanın cənubunun keçmişini və sosial dəyişikliyini əks etdirir, eyni zamanda insan psixologiyasını və təcridin təsirlərini araşdırır. Əsər müəllifin ədəbi sənətkarlığını, hekayəçilik qabiliyyətini nümayiş etdirən mühüm əsərdir.