Atam tək qalmışdı. Bu dünyada ən yaxın sirdaşın – arvadının ondan üz döndərməsinə pisikmişdi. Dava-mərəkə uzun çəkdi, o, həyasız tayfayla (özü belə deyirdi) bacarmayacağını görüb, məni yanına çağırdı, bir əlcə uşağın eşitməyəcəyi sözlər dedi: “Bala, anangil məni evdən qovur, mən gedirəm bacımın evinə, məni bağışla!” Düşünmədən dedim: “Mən də səninlə gələcəm!”

Gənc markiz Silvio Borghi görmə qabiliyyətini itirir və uzun müddət qaranlıq dünyada yaşamağa məcbur olur. Bu müddətdə ona qulluq edən Lydia adlı qızın səsi Silvio üçün xüsusi məna daşımağa başlayır. O, qızı heç görmədən onun haqqında öz xəyalında ideal bir obraz yaradır və zaman keçdikcə ona bağlanır. Daha sonra həkimlərin köməyi ilə Silvionun gözlərinin sağalma ehtimalı yaranır. O, yenidən görməyə başlayanda isə xəyalında yaratdığı obrazla gerçək insan arasında fərqlərin olduğunu anlayır. Bu vəziyyət Silvionu daxili tərəddüd qarşısında qoyur və ona göstərir ki, insan bəzən başqalarını olduğu kimi yox, öz təsəvvür etdiyi kimi qəbul edir.

N.S. anadan olanda adi çağalardan qətiyyən fərqlənmirdi və yalnız altı aylığında anası onun ayaqlarının bir az yekə olduğuna fikir verdi, bir yaşına çatanda isə anası gülə-gülə: - Deyəsən, ayaqları yekə olacaq…- dedi. N.S. üç yaşına çatanda onun ayaqları on yaşında uşağın ayaqları boyda idi və anası: - Baxın, - deyirdi. - N-nın ayaqları az qala mənim ayaqlarım boydadı. N.S. da elə o vaxtlardan ayaqlarına baxmağa başladı və get-gedə ayaqları onun üçün bütün oyuncaqlarını əvəz etdi. Səhər yerindən duran kimi, elə yerindəcə ayaqlarını uzadıb, boylanaraq ayaq barmaqlarını oynadırdı və həmin anlarda o, dünyanın ən gülənüz və xoşbəxt uşağı idi. O, həyətdəki uşaqlara fəxrlə ayaqlarını göstərirdi və uşaqlar onu ələ salanda, üzlərinə tüpürüb, evə, anasının yanına qaçırdı. Onun ayaqları gözgörəti böyüyürdü və dörd yaşlı N.S. evə gələn qonaqlara da artıq 39 ölçülü ayaqlarını göstərib, açıq-aşkar bir fəxarətlə: - Baxın,- deyirdi.- Ayaqlarım 39-dur. Və bir dəfə N.S.-nın atası professor K.S. ona acıqlanaraq: - Bir də heç kimə ayaqlarını göstərmə!- dedi və N.S. bərkdən ağlayaraq, qaçdı, anasını qucaqlayıb gözlərini yumdu.

Bir gün axşam ekzekutor* İvan Dmitriç Çervyakov ikinci sıra kresloda oturub durbin ilə “Kornevil zəngləri” operasına baxır və özünü son dərəcə xoşbəxt hiss edirdi. Lakin birdən… hekayələrdə lakin birdən sözünə tez-tez təsadüf olunur. Müəlliflər haqlıdırlar: həyat gözlənilmədən baş verən hadisələrlə doludur! Bəli, birdən onun üz-gözü qırışdı, gözləri qıyıldı, nəfəsi kəsildi…

Baş qəhrəman Harvi Ceyn zəngin bir ailənin uşağıdır. Harvi lovğa və özündən razıdır. Təhsil almaq üçün Avropaya getmək istəyir. Dəbdəbəli gəmidə anası ilə yola düşür. Bu vaxt gözlənilməz hadisə baş verir: Harvi gəmidən suya düşür. Bir balıqçı gəmisinin ekipajı onu xilas edir. Bir andaca hər şey dəyişir. Artıq təkəbbürlü Harvi Ceyn dəbdəbəli həyatı unudub kasıb balıqçıların olduğu adi həyatda yaşamalıdır... Maraqlı süjeti, axıcı dili, səlis üslubu ilə Harvi ilə birgə biz də keçmişə səyahət edəcəyik...