Hadisələr bəşəriyyətin Günəş sistemini fəal şəkildə kəşf etdiyi dövrdə baş verir. Baş qəhrəman — kosmik gəminin baş mühəndisi və hekayənin rəvayətçisidir. Tanınmış və dahi alim professor Forster Yupiterin ən kiçik və daxili peyklərindən biri olan Yupiter V (Amalteya) peykinin orbitini, kütləsini və sıxlığını analiz edərək qeyri-adi bir kəşf edir. Onun hesablamalarına görə, bu peyk təbii kosmik cisim ola bilməz. Çünki o, tamamilə ichiboşdur və metal tərkiblidir. Forster peykin əslində milyonlarla il əvvəl bura gəlmiş nəhəng bir yadplanetli kosmik gəmisi olduğunu iddia edir.

Hekayənin mərkəzində fiziki cəhətdən olduqca çirkin, üzü çopur, lakin çox həssas və təmiz qəlbli bir gənc olan Cəlil və onun sevdiyi gözəl, nəcib qız Südabə dayanır. Cəlil insanlardan çəkinən, zahiri qüsuruna görə özünə qapanan bir gəncdir. O, Südabəyə qarşı səmimi, lakin gizli bir məhəbbət bəsləyir. Əsərdə daxili dünya ilə zahiri görkəm arasındakı ziddiyyət əsas psixoloji xətti təşkil edir.

Qulluqçu Anisi otağa ötürdü. Həmişə olduğu kimi, azyaşlı şagirdi Toto artıq onu orada gözləməliydi. Lakin otaqda heç kəs gözə dəymirdi. Anis kresloya çöküb divardan asılmış rəsmlərə baxdı. Bura gəldiyi on gün ərzində Toto ilk dəfə idi dərsə gecikirdi. Müəllim qulluqçunu səsləməyə hazırlaşırdı, elə bu vaxt qapı arxasından yüngül addım səsləri eşitdi. Qoltuğunda kitablar, əlində dəftər tutmuş oğlan otağa girdi. Anis ciddi, məzəmmət dolu nəzərlərlə oğlana baxanda yanaqlarındakı göz yaşlarını gördü, oğlanın çənəsi həyəcandan əsirdi. - Nə olub sənə - narahatlıqla soruşdu. Sanki bu sual sel qarşısını kəsən bəndi vurub dağıtdı, uşaq hisslərini boğa bilmədi. Göz yaşları yenidən yanaqlarını islatdı.

Dedim getmə, qal, Sən ol abdal. Mən olum diləfkar. Dilimdən nə dedim yarə, Eşq odunu bəyan eylə. Ya məni öldür, qan elə, Ya seyrağıbı gözdən sal. Bəli, biri varımış, biri yoxumuş, Allahdan başqa heç kəs yoxumuş. Bir padşah varımış. Bu padşahın dövləti-malı, cah-calalı başdan aşmışdı, amma övlad üzünə həsrət qalmışdı. Bu padşah çox arvad alır, heç birindən övladı olmurdu. Münəccimlər bunun taleyinə baxıb deyirlər ki, gərək bir naxırçı qızı alasan, ondan övladın olsun. Padşah münəccimlərin sözündən çıxmayıb, fağır bir naxırçı qızı alır. Padşahdan bu arvadın boynuna uşaq düşür. Bəli doqquz ay, doqquz gün, doqquz gecə doqquz saat, doqquz saniyə keçəndən sonra arvad naxoşlayır.

Parisli kitabçı Oskar Vinsent yay axşamı bir kafedə oturub dincələrkən masasına qəribə geyimli bir yadplanetli kimi görünən, lakin əslində özünü eramızdan əvvəlki dövrdən gələn zaman səyyahı kimi təqdim edən bir adam əyləşir. Keçmişdən gələn bu adam gələcəyin möcüzələrini görmək üçün səyahət edir. Çox keçmədən onlara gələcək əsrlərdən gələn, tamamilə fərqli və modern təfəkkürlü ikinci bir səyyah qoşulur. O isə əksinə, keçmişi tədqiq etmək üçün geriyə səyahət etmişdir.