Hekayənin mərkəzində fiziki cəhətdən olduqca çirkin, üzü çopur, lakin çox həssas və təmiz qəlbli bir gənc olan Cəlil və onun sevdiyi gözəl, nəcib qız Südabə dayanır. Cəlil insanlardan çəkinən, zahiri qüsuruna görə özünə qapanan bir gəncdir. O, Südabəyə qarşı səmimi, lakin gizli bir məhəbbət bəsləyir. Əsərdə daxili dünya ilə zahiri görkəm arasındakı ziddiyyət əsas psixoloji xətti təşkil edir.

Hadisələr dövlət tərəfindən qorunan, ov edilməsi qəti qadağan olan meşə qoruğunda cərəyan edir. Qoruğun keşikçisi, işinə və təbiətə son dərəcə sadiq olan qoca Balacanoğludur. O, meşədəki hər bir ağacı, hər bir canlını öz doğması kimi qoruyur.Bir gün qoruğa vəzifəli şəxs olan Həşim gəlir. O, qanunları və qadağaları heç nəyə saymayaraq, sırf öz əyləncəsi və nəfsi üçün buradakı nadir heyvanları ovlamaq istəyir. Balacanoğlu onu dayandırmağa, qoruq qanunlarını xatırlatmağa çalışsa da, Həşim öz statusundan istifadə edərək qocaya təzyiq edir və meşədə vəhşicəsinə ov etməyə başlayır.

Hekayədə hadisələr müəllifin yaxından bələd olduğu Azərbaycan kəndlərinin birində cərəyan edir. Süjet xəttinin mərkəzində Sevər adlı gənc, saf qız və onun ilk nakam məhəbbəti, daxili sarsıntıları dayanır. Kənd mühitində böyüyən gənclər bir-birinə qarşı təmiz duyğular bəsləsələr də, dövrün əxlaqi normaları, mühitin basqısı və tale bəzən onları fərqli yollara yönəldir.

Xə­bər əlüs­tü ya­yıl­dı; ki­mi de­di te­leq­ram gə­lib, kimi de­di səh­vin var, zəng vu­rub­lar. Ki­mə gə­lib, kim da­nı­şıb, kim­nən da­nı­şıb - bir bu­nu so­ru­şan yox idi. Ka­rıx­maq­dan, öz­lə­ri­ni itir­mək­də­niy­di. Bil­mir­di­lər ha­ra get­sin­lər, ge­dib ney­lə­sin­lər. İn­di elə bi­lə­sən, bü­tün kənd bir ca­nıy­dı, bir adam idi - bu adam da yüz yo­lun bir ay­rı­cın­da qal­mış­dı, elə bi­lə­sən üst­dən sel gə­lir­di, onu haq­la­yır­dı. Bu adam da qa­çar­dı, sel­dən so­vu­şa bi­lər­di, an­caq otu­rub fi­kir­lə­şir­di ki, mə­ni apar­sa, da­şa çırp­ma­sa, bo­ğul­ma­sam, se­lin əlin­dən ha­yan­da qur­ta­ra­ram, qur­ta­rıb ney­lə­yə­rəm. Yox, heç kim ya­lan­dan bu cür söz bə­zə­mə­di. Səi­din öl­mə­yi, yə­qin ki, düz idi. Kənd­dən o boy­da pro­fes­sor çı­xa, on­dan da be­lə xə­bər gə­lə-bu­nun dəh­şə­ti, va­hi­mə­si, tək­ba­şı­na çə­kil­məz ağ­rı­sı ev-ev, qa­pı-qa­pı ha­mı­nı bir ye­rə yığ­dı. Ne­çə il­lə­rin in­cik­li­yi, Səi­din bur­dan çı­xa­lı kən­də dön­mə­mə­yi­nin qəl­bə dəy­mə­si, göy­nət­mə­si, çox şey, elə bil, ol­ma­mış­dı. Gö­rə­sən, doğ­ru­dan­mı, Sə­id ölüm aya­ğın­da nə­yi­sə ya­dı­na sal­mış­dı, de­miş­di ki, onu bur­da-kənd­də bas­dır­sın­lar?

Əsər, zahirən firavan görünən bir ailənin daxilindəki mənəvi soyuqluğu və yadlaşmanı təsvir edir. Hekayənin mərkəzində dayanan "daş hasar" obrazı insanların bir-birindən təcrid olunmasını, daxili azadlığın məhdudlaşdırılmasını və dar düşüncəli həyat tərzini simvolizə edən bir metofordur. Baş qəhrəman Firuzənin timsalında yazıçı göstərir ki, maddi rahatlıq və hündür hasarlar insanı xoşbəxt etmir; insan səmimiyyət, geniş dünya görüşü və daxili hüzur axtarışındadır.