Keşikçilər zülmətə bürünmüş zindan qapısını açıb, bəstəboy, saqqallı bir qocanı içəri itələyərkən, artıq hava qaraldığından göz-gözü görmürdü. Qocanın ağappaq saqqalı elə bil, özündən də böyük idi. Ondan bu usandırıcı, yarıqaranlıq karserə zəif işıq süzülür, bu isə içəridəki dustaqlarda müəyyən təəssüratlar oyadırdı. Ancaq qaranlıq olduğundan, qoca bu mağaraya bənzər zindan çalasında ondan başqa da kimlərinsə olduğunu görə bilmirdi, buna görə də soruşdu: — Burada kimsə var? Cavab əvəzinə gülüş və amiranə donqultular eşitdi. Sonra hamı tərəfindən qəbul olunmuş qayda-qanuna əsasən, hər kəs özünü təqdim etməyə başladı.

Hekayədə hadisələr İkinci Dünya Müharibəsindən sonrakı Romada cərəyan edir. Əsərin mərkəzində yoxsulluq, aclıq və insanların sağ qalmaq mübarizəsi dayanır. Baş qəhrəman çox acdır və pulu yoxdur. O, köhnə dostu Romulun işlətdiyi yeməkxanaya gedib, orada dostluqlarına güvənərək pulsuz yemək yeməyi planlaşdırır. Yeməkxanaya çatdıqda qəhrəman görür ki, dostu Romulun vəziyyəti ondan da betərdir. Romul, arvadı və uşaqları dərin bir yoxsulluq və daxili münaqişə içindədirlər. Hətta bir tikə çörək üstündə ailədə böyük dava düşür.

Ana canavarla balaları acından dişlərini qıcayıb, bir-birini didişdirəndə, bunu görən ata canavar, sizcə, nə edər? Mən deyirəm ki, o, yuvasından çıxıb yem axtarmağa yollanar və ola bilsin ki, çarəsizlikdən kəndə enib evlərdən birinə soxular. Kəndlilər də bu vaxt onu öldürsələr, haqlıdırlar. Lakin axı canavar da evlərə soxulub onları parçalasa haqlıdır. Deməli, canavar da, adamlar da haqlıdır və bu işdə heç kimi təqsirləndirmək olmaz. Amma haqdan ölüm doğur. Həmin qış mənim güzəranım elə canavar güzəranı kimi bir şeydi, daha doğrusu, elə əsl canavar kimi dolanırdım. Ev əvəzinə, aşağıda, Monte Maryonun altında bir kahada, xaraba qazıntı yerlərindən birində yaşayırdım. Orada xeyli kaha vardı, amma əksəriyyətini böyürtkən kolları basmışdı. Təkcə ikisi yaşayış üçün əlverişli idi. Bir mənimki, bir də gah dilənməklə, gah da cın-cındır yığmaqla dolanın Puliti adlı qocanınkı. Dağın ətəyindəki bu çılpaq yerin torpağı sarı, kahaların girəcəyi hisdən qapqara idi. Pulitinin kahasının qabağında həmişə cır-cındır topası olardı. O da bunların içərisində eşələnərdi. Mənim kahamın önündə isə bir benzin çəni vardı. Biz ordakı benzindən yanacaq kimi istifadə edirdik.

Hekayə, qəhrəman Hal Shelburn və onun ailəsinin uşaqlıq evlərində köhnə əşyaları gözdən keçirməsi ilə başlayır. Halın oğlu zirzəmidə içində qəribə bir oyuncaq meymun olan qutu tapır. Həmin oyuncaqla bağlı dəhşətli xatirələri olan Hal onu çox illər əvvəl quyuya və gölə ataraq canını qurtarmağa çalışmışdı.Oyuncağın lənəti odur ki, meymun əlindəki zilləri bir-birinə vurub səs çıxaran kimi, yaxınlıqdakı kimsə dəhşətli və qeyri-təbii şəkildə həlak olur. Hal oyuncağı məhv etməyin qeyri-mümkün olduğunu və hər dəfə qəribə bir şəkildə evinə geri döndüyünü anlayır.

Gənc Cici, dostu Prosperonun qurduğu amansız bir yalanın qurbanı olur: Prospero onu qorxutmaq üçün sevdiyi qızın — yanacaqdoldurma məntəqəsi sahibinin qızı Mirellanın ondan hamilə olduğunu və qəzəbli atasının hər yerdə Cicini axtardığını deyir. Qorxu və təşviş içində olan Cici, yolda həqiqətən də qızın sərt atasını görəndə və ondan "günorta yanacaqdoldurma məntəqəsinə gəl" əmrini eşidəndə tamamilə çıxılmaz vəziyyətdə qalır. Canının qorxusundan çarəni kilsəyə qaçıb keşişə etiraf etməkdə tapan gənc, müqəddəs atadan gözləmədiyi bir nəsihət alır: "Nə olursa-olsun, sən o qızla evlənməlisən!" Keşişin sözündən sonra bütün cəsarətini toplayıb, tir-tir əsərək qızın atasının qarşısına çıxan və evlilik təklif edən Cicini hekayənin sonunda elə bir gözlənilməz və gülməli sürpriz gözləyir ki, həyatın onunla necə "əvəz-əvəz" oynadığını anlayır...