Andre Morua, Elbefdə dünyaya gəlibdir və Ruanın Pierr Kornell Lisesində təhsil almışdı ki hər ikisi də Normandiyada yerləşir. Morua Ernest Herzoq, bir yəhudi tekstil istehsalçısı və Alis (Levi-Rüeff) Herzoqun oğlu idi. Andre Morua bir çox psixoloji romanların və bioqrafik hekayələrin müəllifi olmuşdur. İkinci Dünya müharibəsi zamanı Morua fransız ordusunda kapitan kimi xidmət etmişdir. Daha sonra ABŞ köçüb gedir və Kanzas Universitetinde müəllim kimi işləyir. Bu dövrdə O bioqrafik əsərlərini yazır: Frederik Şopen (1942), general Duayt Eyzenhauer (1945), Bencamin Franklin (1945) və Vaşinqton (1946). 1943-cü ildə Morua Şimali Afrikaya köçür, 1946-cı ildə isə Fransaya qayıdır. İncə zövqə, dərin psixologizmə və sözün həqiqi mənasında klassik dünyagörüşünə malik andre Morua dünya ədəbiyyatında, əsasən , avtobioqrafik roman janrının ustadı kimi tanınır.Meri Şelli, Corc Bayron , Onore de Balzak, Viktor Hüqo, Aleksandr Düma , Jorj Sand, İvan Turgenyev və Çexov haqqında yazdığı kitablar Moruanın adını bu janrda yazılmış ən yaxşı əsərlər müəllifi kimi əbədiləşdirib.

Taxta qıçından canlı şam ağacıtək sarımtıl və bulanıq qatran süzülən Joaken Bonom içəri keçib, arxasınca qapını çəkdi. – Bir şey tapdın? – Yox. Şüşə gözündən həmişəki kimi sarımtıl və bulanıq maye süzülən arvadı Mençu Agirresabala əməlli-başlı hirsləndi. Arvadın gözünü doğmaca qardaşı Fermin hələ Bordoda ispan pandemiyası günlərində vurub çıxarmışdı. Qış mövsümləri Tuluzanı büsbütün qaramat basır. Hava tez qaraldığından qaz fənərləri elə axşamdanca yandırılır; uzaqlardan adamın qulağına atılmış uşaqların zığıltısını andıran şarmanka səsləri gəlir; kafelərin pəncərəsinə qırçınlı pərdələr çəkilir; fədakar qadınlarsa artıq heç nəyə yaramayan köhnə-kürüş məişət əşya­larını toplamaqçün dəridən-qabıqdan çıxırlar. Bir daha xatırladaq ki, Tuluza çox kədərli, çox cansıxıcı yerdi; belə yerlərdə isə, aydın məsələdir ki, adamın fikri də dağınıq olur – bir də gördün basıb əzdilər.

Əsgər şəhadət barmağını irəli uzadıb soruşdu: – Bu, senin uşak? – Hə, - kəndli cavab verdi. – Bu da arvat? – Hə. – Men uşakları çok sevar... …Yay fəsli idi. Günəş zəmilərdə taxılı, meşələrdə küknar ağaclarını yandırıb-yaxır, Pistoyi dağlarının yamaclarına sığınmış kəndli daxmalarının çızdağını çıxardırdı… – Evda menim çoklu uşak var, – əsgər sözünə davam elədi. O, əlindəki sumbata kağızıyla öz yük avtomobilinin qara kamerini sürtüb təmizləyir, heç yana tələsənə oxşamırdı. Alnı büsbütün tər içində idi; qırx dördün yayı heç dözüləsi deyildi.

Səhər yeməyinin vaxtıydı və onlar hamısı bir yerdə, ikiqat örtüklü yaşıl çardağın altında, nahar elədikləri çadırda əyləşmişdilər, özlərini də elə aparırdılar ki, guya heç nə baş verməyib. – Siz limon şirəsi içəcəksiz, ya limonad? – Makomber soruşdu. Ayşe Barımla bağlı həbs qərarı ləğv edildi Qədim dulusçuluq ənənələri - Keramikanın paytaxtı sayılan Riştan “Mədəniyyət rüzgarı” adlı tədbirlər silsiləsi həyata keçiriləcək – Kokteyl içəcəm, – Robert Uilson cavab verdi. – Mən də. Ürəyim nəsə tünd şey istəyir, – Makomberin arvadı dedi. – Hə, elə ən yaxşısı bu olardı, – Makomber razılaşdı. –

Filip Rotun əsərləri dərin psixoloji, ictimai və mənəvi qatlara malikdir. Onun yaradıcılığının əsas xüsusiyyəti insanın daxili dünyasını, kimlik axtarışını və cəmiyyətlə toqquşmasını açıq, bəzən də sərt şəkildə göstərməsidir. Yazıçının qəhrəmanları çox vaxt şəhər mühitində yaşayan, savadlı, lakin mənəvi böhran içində olan insanlardır. Onlar öz azadlıqlarını qorumağa çalışır, eyni zamanda dini, ailəvi və ictimai qadağalarla mübarizə aparırlar. Rotun dili intellektual dərinliyə malikdir, lakin eyni zamanda canlı və emosionaldır. O, ironiyadan və satiradan geniş istifadə edir. Oxucu bəzən gülür, amma bu gülüşün arxasında ciddi bir faciə və həyat həqiqəti hiss olunur. Yazıçının əsas məqsədi insanı öz vicdanı ilə üz-üzə qoymaq, onu içindəki ziddiyyətləri anlamağa məcbur etməkdir.