Qlobal virus səbəbindən bəşəriyyətin sonsuzluğa məhkum olduğu gələcəkdə, Arvin və Hella cütlüyü uşaq həsrəti ilə alışıb-yanır. Onlar qeyri-qanuni bir vasitəçi vasitəsilə küçələrdə "sürü" halında, vəhşi və sahibsiz gəzən uşaqlardan birini övladlığa götürmək qərarına gəlirlər. Lakin heç bir sevgi görmədən böyüyən bu uşaqlar tamamilə şəfqətsiz və yırtıcı instinktlərə malikdirlər. Cütlük uşaqları görmək üçün gizli məkana gəldikdə, bu aqressiv uşaq sürüsü tərəfindən mühasirəyə alınaraq hücuma məruz qalır. Hekayə amansız bir ironiya ilə bitir: vaxtilə öz ev heyvanlarını küçəyə atan Arvin və Hella, indi "isti itlər" kimi vəhşiləşmiş uşaq sürüsünün əlinə keçərək onların köləsinə çevrilirlər.

Hekayə kosmik məkanda, ölümcül xərçəng xəstəliyindən əziyyət çəkən Kerrin (Carr) daxilində oturduğu döyüş kreslosunda dəhşətli ağrılar içində qıvrılaraq növbəti ağrıkəsici həbi udması ilə başlayır. Onsuz da öləcəyini bilən Kerr, bəşəriyyəti və kainatdakı bütün canlıları yox etmək üçün proqramlaşdırılmış nəhəng, şüurlu qatil kosmik gəmi-robotun (Berserkerin) qarşısına silahsız çıxmaq kimi intihar xarakterli bir missiyanı könüllü qəbul edir. O, kiçik kosmik gəmisi ilə bu nəhəng qəsbkarın soyuq metal dəhlizlərinə daxil olur və robotun daxilindəki digər mexaniki qurğuların, skanerlərin nəzarəti altında maşınla "sülh və məhəbbət" haqqında bənzərsiz bir dialoqa başlayır. Kerr soyuq maşın məntiqinə qarşı canlı hüceyrələrin və həyatın necə ali bir möcüzə olduğunu əsas gətirərək, onu Yeri məhv etmək fikrindən daındırmağa çalışır. Robot onun arqumentlərini dinləyir, planetə toxunmayacağını bildirir və Kerri sərbəst buraxır. Lakin sonradan məlum olur ki, amansız kosmik maşın əslində heç bir sülh bağlamayıb; o, sadəcə insan biologiyasını tanımadığı üçün Kerrin bədənindəki bütün hüceyrələri məhv etmək məqsədilə onun orqanizminə gizlicə öldürücü şüalar yeridib.

Əsərdə ABŞ-da artıq milyonlarla insanın sandıq başına gedib səs vermədiyi "elektron demokratiya" dövründən bəhs olunur. Bu sistemdə bütün ölkəni və seçkiləri idarə edən nəhəng "Multivak" (Multivac) adlı superkompüter hər seçkidə bütün ölkə əhalisini təmsil edəcək cəmi bircə nəfər adi vətəndaş seçir. Hekayənin baş qəhrəmanı, İndiana ştatında yaşayan tamamilə sıravi və siyasətlə maraqlanmayan mağaza işçisi Norman Muller kompüter tərəfindən ilin seçicisi elan edilir. Hökumət rəsmiləri onun evini nəzarətə götürür və onu xüsusi bir müəssisəyə apararaq Multivakla əlaqələndirilmiş aparatlara bağlayırlar. Norman burada siyasi namizədlər haqqında deyil, gündəlik həyata dair tamamilə bəsit və əlaqəsiz görünən suallara (məsələn, zibil yığılması və ya yumurtanın qiyməti barədə) cavab verməli olur. Bu üç saatlıq yorucu proses zamanı superkompüter təkcə onun şifahi cavablarını deyil, bədəninin bioloji, emosional və psixoloji reaksiyalarını da ölçərək təhlil edir. Multivak bu məlumatlar əsasında bütün ölkə xalqının daxili əhval-ruhiyyəsini və siyasi seçimini riyazi dəqiqliklə hesablayıb prezident seçkilərinin nəticəsini elan edir. Sonda Norman seçkilərin konkret nəticəsini bilmədən evə buraxılsa da, daxilində qəribə bir qürur hissi keçirir. Müəllif bu təsirli hekayədə rəqəmsallaşan dünyada fərdin və şəxsi iradənin itməsini, insanların öz siyasi güclərini könüllü olaraq maşınlara təslim etməsini və texnokratik cəmiyyətin gizli təhlükələrini ironik şəkildə nümayiş etdirir.

Hekayədə heyvanların daxili psixologiyasını anladığını iddia edən və quşları fiziki güclə deyil, baxışların hipnotik təsiri və iradə gücü ilə idarə edən sirli bir quş təlimçisindən bəhs olunur. Təlimçi təbiətin və azadlığın mütləq simvolu sayılan nəhəng bir qartalı özünə tam tabe etmək üçün amansız bir psixoloji mübarizəyə başlayır. Lakin onun bu cəhdi sadəcə bir heyvanın əhliləşdirilməsi prosesini aşaraq, insan ağlı ilə vəhşi təbiət instinktləri arasında qorxulu, metafizik bir qarşıdurmaya çevrilir. Təlimçi qartalın iradəsini qırdığını və ona tam qalib gəldiyini düşündüyü an, heyvanın daxilindəki ramolunmaz azadlıq instinkti və vəhşi təbiət qanunları gözlənilməz şəkildə baş qaldırır. Müəllif bu qarşıdurma vasitəsilə insanın təbiət qanunlarını idarə etmək, hər şeyə hökm etmək ehtirasının necə çarəsiz bir məğlubiyyətlə nəticələndiyini və təbiətin instinktlər üzərindəki mütləq qələbəsini nümayiş etdirir.

Küçədə ac-yalavac və kimsəsiz dolaşan bir pişiyin taleyi ilə cəmiyyətin ən yoxsul, çarəsiz insanlarının həyatı arasında bədii bir paralellik qurulur. Müəllif pişiyin gözü ilə dünyadakı ədalətsizliyi, zənginlərin laqeydliyini və küçələrin amansız reallığını dekadent və simvolik bir dillə təsvir edir. Hekayənin sonunda pişiyin dilindən səslənən "kasıbların yeganə xəzinəsi onların xəyalları və illüziyalarıdır" fəlsəfi fikri ilə yazıçı, maddi cəhətdən hər şeyini itirmiş insanların mənəvi olaraq yalnız xəyal qurmaq azadlığına sığındıqlarını bütöv bir bədii lövhə ilə çatdırır.