Pişik

Küçədə ac-yalavac və kimsəsiz dolaşan bir pişiyin taleyi ilə cəmiyyətin ən yoxsul, çarəsiz insanlarının həyatı arasında bədii bir paralellik qurulur. Müəllif pişiyin gözü ilə dünyadakı ədalətsizliyi, zənginlərin laqeydliyini və küçələrin amansız reallığını dekadent və simvolik bir dillə təsvir edir. Hekayənin sonunda pişiyin dilindən səslənən "kasıbların yeganə xəzinəsi onların xəyalları və illüziyalarıdır" fəlsəfi fikri ilə yazıçı, maddi cəhətdən hər şeyini itirmiş insanların mənəvi olaraq yalnız xəyal qurmaq azadlığına sığındıqlarını bütöv bir bədii lövhə ilə çatdırır.