Hamballar

1921-ci ilin sovet Bakısında yeni mənzilə köçən müəllif, ev əşyalarını daşıtdırmaq üçün Hambalbazarına gedərək İrəvan kürdlərindən ibarət bir qrup fəhlə tutur. Şəhər küçələrində sovet quruluşunun təntənəli inqilabi şüarları və əsgər yürüşləri fonunda, ağır yük altında əzilən hamballardan biri yeni hökumətin onlara çörək verib-verməyəcəyini soruşur. Müəllifin "bu elə fəhlə-hambal hökumətidir" təsəllisinə qarşılıq, fəhlənin "hökumətin adını fəhlə qoyublar, amma yükü yenə bizim belimizdədir" cavabı yeni rejimin vəd etdiyi saxta bərabərliyi və şüarların arxasındakı acı reallığı ifşa edir. Əsərin sonunda zəhmət haqlarını alıb səssizcə geri dönən fəhlələrin bu obrazı, siyasi sistemlər dəyişsə də, cəmiyyətin ən aşağı təbəqəsinin acınacaqlı taleyinin və ağır güzəranının dəyişməz qaldığını bütöv bir bədii lövhə ilə sübut edir.