Fövqəlzərərçəkən

Author: Vahid Məmmədli

Fövqəlzərərçəkən

Adəm bir gün əvvəl onu qətlə yetirməyə cəhd edənlərin kimliyini bilmirdi. Odur ki, hələlik gizlənməli idi. İçərişəhərdə Qız qalası ilə üzbəüz binanın üst qatındakı mənzilə sığınmışdılar. Həvva Adəmə görə narahat idi. Onun, hətta eyvana belə çıxmasına imkan vermirdi. Gecə saatları olduğundan ətrafdakı restoran və kafelər bağlanmış, İçərişəhərə sakitlik çökmüşdü. Adəm: - Həvva, sən narahat olma, ürəyim sıxılır, bir az hava alacam, - deyib, eyvana çıxdı. Onun arxasınca gələn Həvva başını Adəmin çiyninə söykəyib dedi: - Yəqin ki, bizim burda olduğumuz ağıllarına gəlməz. Adəm: - Mənim göyərçinim, dünya biz düşündüyümüzdən də çox kiçikdir. Onların əli uzundur. Geci-tezi bizim burda olduğumuzu da biləcəklər. Amma ən pisi odur ki, bu sui-qəsdi kimin sifariş etdiyini, məndən nə istədiklərini hələ də bilmirik. - Səninlə kimin düşmənçiliyi ola bilər? Özün bir düşün də. - İndi bəyəm yalnız düşmən olduqlarına pislik edirlər? Zamanın təkəri şərlə fırlanır. Bunlar şeytan alovundan yaranmış mərdimazarlardır. Adəm sözünü bitirər-bitirməz Qız qalasının üstündən alov dilimləri püskürdü. Qaladan eyvana doğru atılan yoğun kəndir məhəccərə dolanıb tarıma çəkildi. Kəndirin üstü ilə onlara doğru bir kəndirbaz gəlirdi. Həvva Adəmin əlini dartışdırıb, - Aman Allahım, bu kimdir? Gəl qaçaq, - dedi. Adəm: - Qorxma, qaçmaq mənasızdır. Artıq gecdir, - dedi.