Nağıl öz gücü, qüdrəti və yenilməzliyi ilə öyünən təkəbbürlü hökmdar Çar Qvarinin cadugər tərəfindən sınağa çəkilməsindən bəhs edir. Çarın iddialı sözlərindən sonra saraya gələn cadugər onu tilsimləyərək tamamilə başqa bir aləmə – aclıq, səfalət və kimsəsizlik içinə atır.

Bir vaxtlar iki bacarıqlı oğru yaşayırdı. Onlar bir-birinə sədaqət andı içib, qazandıqları hər şeyi yarı bölməyə qərar vermişdilər.Günlərin birində onlardan biri çox nadir və qiymətli bir əşya — kralın tacını oğurlamaq qərarına gəlir. O, sarayın ən qorunan hissəsinə daxil olub bacarıqla tacı ələ keçirir, lakin çıxarkən təsadüfən padşahın ayaqqabısını da götürür. İkinci oğru dostunun bu hərəkətinə təəccüblənib soruşur: "Tacı başa düşdüm, bəs padşahın ayaqqabısını niyə oğurladın?" O, cavabında bildirir ki, məqsədi səhər tezdən padşahı məsxərəyə qoymaqdır.Səhər oyanan padşah tacının yerində olmadığını və ayaqqabılarından birinin oğurlandığını görür. İkinci oğru isə xalqın arasına qarışıb qışqırmağa başlayır: "Ey camaat, padşahınız o qədər acizdir ki, tacını oğurlayan oğru onun ayaqqabısını belə qoyub getməyə macal tapmayıb!" Xalq bu sözlərə gülüşür, padşah isə xəcalət çəkir.

Nağıl bir köhnə küçə fənərinin dilindən danışılır. Fənər uzun illər boyu şəhərin bir küçəsini işıqlandırmış, gecələr insanlara yol göstərmişdir. Lakin illər keçdikcə o, köhnəlir, paslanır və artıq yeni fənərlərlə əvəz olunacağı xəbəri gəlir. Fənər bu xəbəri eşidəndə kədər və qorxu içində qalır. O, düşünür: “Məni atacaqlar, unudacaqlar — mənə kim lazımdır artıq?”

“Ole Lukoye” — Hans Kristian Andersenin ən poetik və təsirli nağıllarından biridir. Bu əsərdə Andersen yuxu, uşaq xəyalları və təxəyyülün sehrini bədii şəkildə təsvir edir. Nağılın qəhrəmanı Ole Lukoye (bəzi tərcümələrdə “Yuxu baba” və ya “Yuxu gətirən”) adlı sehrli bir varlıqdır. O, hər axşam uşaqların yanına gəlir, onlara gözlərinə süd kimi yumşaq toz səpir və yuxular aləminə aparır. Ole Lukoye-nin iki çətiri var: Birincisi, bəzəkli və parlaqdır – o, bu çətiri yaxşı uşaqların başı üzərində açır və onlara gözəl, xoş yuxular göstərir. İkincisi, sadə və boz çətirdir – o, bunu pis və tərbiyəsiz uşaqların üzərində açır, onlar isə heç bir yuxu görmürlər.

Nağıl porşelən (porcelain) dünyasında — yəni evdəki bir şkafın üstündə baş verir. Orada çoban qızı və bacatəmizləyən fiqurları bir-birini sevirlər. Onların sevgisi sakit, saf və uşaq təmizliyindədir. Amma bir gün qoca Çin imperatorunun heykəli (çoban qızının babası sayılır) qərar verir ki, çoban qızı kobud keçi fiquru ilə evlənməlidir. Çoban qızı bu evliliyi istəmir və bacatəmizləyənlə birlikdə qaçmağa qərar verir. Onlar evin içində gizlənirlər, divarlardan, soba borularından keçirlər, sanki başqa bir aləmə yol tapmağa çalışırlar. Ancaq çoban qızı qorxur — o, evdən çox uzağa getmək istəmir. Nəticədə geri dönürlər. Qayıdanda görürlər ki, qoca Çin imperatoru qırılıb, artıq onları evlənməyə məcbur edən yoxdur. Beləcə, onlar öz azad, sakit həyatlarına dönürlər.