Xan çinarın başı göyün bir qatındadır, kökləri ana torpağın qoynunda. Gün doğanda ilk işıltıları alnından öpər xan çinarın. Al şəfəqdə işım-işım işıldar xan çinarın yarpaqları. Quşlar yuva qurar, bala böyüdər xan çinarın qucağında.
İki ana
Gülyaz Küdrünün göy düzündən göy yığırdı. Azacıq aralı buludun yaşıllıqlara saldığı kölgə altında qoyduğu südəmər körpəsi yatırdı.
Danışan ağac
Günlərin bir günü bir yolçu dincəlmək üçün böyük bir ağacın yanına yaxınlaşdı. O, ağacın kölgəsi altında uzandı və qısa zamanda dərin yuxuya getdi. Bir müddət sonra yolçu oyanıb yoluna davam etmək istədikdə pul kisəsinin yoxa çıxdığını gördü. Bu ağacın yaxınlığında isə bir kənd var idi. Nə edəcəyini bilməyən yolçu özünü yerə vura-vura ah-vah eləməyə, bərkdən qışqırmağa başladı. Onun səsini eşidən kənd camaatı toplaşdı və:
Təbiət Allahın şah əsəridir
Yenə təbiətlə üz-üzəyəm mən, Döş-döşə, baş-başa, göz-gözəyəm mən. Çıxmışam dünyanın adiliyindən, Gözəllik adlanan möcüzəyəm mən. Belə duymamışdım gözəllikləri Dünyaya gəldiyim gündən bəridi. Bir səs dalğalandı qulaqlarımda: – Təbiət Allahın şah əsəridi!
Bu torpaq üçün yaşa!
Azərbaycan övladı! Sənindir bu məmləkət, Dayağıdır həqiqət, bayrağıdır məhəbbət. Yurd sevgisi ocaqdır, qalma bu oda həsrət, Ömrün boyu alovlan, bu ocaq üçün yaşa!
