Mənim saçlarım yumşaqdır. Həvvanın saçları keçə kimi. Anam ülgüclə iki dəfə dibindən qazıtdırdı, saçları uzansın deyə, amma uzanmadı, qısa qaldı. Burnu da elə eybəcərdir ki! Yastıburun. Eynən dərs kitablarımızdakı meymunun burnuna bənzəyir burnu. Heç sevmirəm onu. Pis, oğru.
Ləpirlər
Qədim zamanlarda Nardaran qalasının yaxınlığında Piri baba və onun nəvəsi Əhməd yaşayırdı. Piri baba bağban idi.
Beş bacının qardaşı
Tofiqin özündən böyük beş bacısı var: Lalə, Bənövşə, Yasəmən, Nərgiz, Qərənfil! Bacıları Tofiqi əzizləyir, onun bir sözünü iki eləmir, bütün arzularını yerinə yetirməyə çalışırdılar: biri paltarını ütüləyir, biri çantasını yığır, biri çəkmələrini təmizləyir.
Qoca aşpaz
1786-cı ilin qış axşamlarının birində Vyana şəhərinin kənarında balaca bir evdə kor qoca – qrafinya Tunun keçmiş aşpazı son saatlarını yaşayırdı. Əslində, bu heç ev də deyildi, bağın lap qırağında hasara bitişik köhnə gözətçi daxması idi.
Nənənin söhbəti
Qırxbugumlu düzündə cərgə ilə qurulmuş çadırların birində Arazla Afaq nənələri ilə qalırdı. Arası kəsilmədən qırx il müəllimlik eləyən Fəxrəndə qarının on iki nəticəsi vardı. Onun yaşı yetmişi haqlasa da, özünü gümrah hiss eləyirdi.
