Gəzinti davam edirdi. İradə və İlkin hamıdan qabaqda gedirdilər. Çox keçmədi ki, onlar düzənliyə çıxdılar. Bəh-bəh, ətraf necə gözəl idi! Rəngbərəng çiçəklər elə bil bir-biri ilə yarışırdı.
Məndən ötdü, qardaşıma dəydi...
Ey daşlaşan, torpaqlaşan ulu babam! Bu günümdən dünənimə uzaqlaşan ulu babam! Küləkləşən, dumanlaşan ruhunla sən Ayağa dur, səninləyəm!
Cəsur qoyun
Bir gün qoyunla keçi meşəyə otlamağa getdilər. Gəzdilər-gəzdilər və sonda azdılar. Meşənin qalınlığında gördülər ki, canavarlar od qalayıb yemək bişirir.
Zəngi
Deyirlər ki, qədim zamanlarda Bilbis şəhərində bir padşah varıymış. Günlərin bir günündə bu padşah yatıb aləmi-röyada görür ki, İsfahan şəhərində bir hammalın Zəngi adında bir oğlu olacaq, uşağ on iki yaşına çatanda vurub onu öldürəcək. Padşah bu yuxunu görən kimi yerindən dik atılıb tez vəziri yanına çağırtdırır, dili tutula-tutula, təngnəfəs yuxunu ona söyləyib dedi: – Vəzir, görəsən bu yuxu düzdürmü? Vəzir dedi: – Qibleyi-aləm sağ olsun, qoy bir rəmmal çağırım, yuxunu yozsun.
