Nahardan sonra hərbi hissənin meydançasında gəzintiyə çıxmışdım. Birdən gizir Fərmanzadə yaxınlaşdı. Hərbi təzim etdi, salamlaşdıq. - Xeyirdimi, İlqar? - Gəlişinin məqsədini soruşdum. - Məni də çağırıblar, - dedi və başı ilə çiynindəki səhra çantasına işarə elədi, yəni hazırlıqlı gəlmişəm, əmrə müntəzirəm. - Get, növbətçidə qeydiyyatdan keç, gözlə. - Baş üstə! - deyib getdi, yorğunluğu hiss olunurdu, bəlkə də, zastavadan yaxınlıqdakı kəndə qədər piyada gəlmişdi.

İlahi, mənə yox, mən istəmirəm, İlahi, yazığın gəlsin bu qıza. Elə eləmə ki, oğlanlar, qızlar, Kişilər, arvadlar gülsün bu qıza. Elə eləmə ki, vüsal yerinə Göz yaşı danışsın, qəhər danışsın. Bir qızdan bir bölük adam danışsın, Bir qızdan bir böyük şəhər danışsın. Elə eləmə ki, bu qız bu eldə, Dilə-dişə düşsün məndən ötəri… Sərçə balasıdı bu qız bu saat, Boynunu uzadıb dəndən ötəri.

Çalağan gәlib dilә, Bir gün dedi bülbülә: — Öyrәt mәnә dә nәğmә, Şövq ilә gәlim dәmә, Oxuyum, vurum cәһ-cәһ, Dinlәyәn desin bәһ-bәһ…

Bu gün mən səni gördüm, Salam vermək istədim, Üzünü yana tutdun. Söylə, illərdən bəri Qəlbimizin bir duyub bir vurduğu illəri, Axı, nə tez unutdun? Beş ildə gözümüzdən axan o qanlı sellər, Bir salama dəymədi? Heç üzümə baxmadan yanımdan necə keçdin? Sən eşqin salamını qorxuyamı dəyişdin? Yoxsa sən öz əhdinə, ilqarına ağ oldun? O qədər yaxın ikən, bu qədər uzaq oldun. Şirin gülüşlərimiz, acı fəğanlarımız Bir salama dəymədi? Qayğılı anlarımız, qayğısız anlarımız Bir salama dəymədi?

Qoca Bobıl kəndin qırağında yaşayırdı. Bobılın koması və iti vardı. Düzü-dünyanı gəzib çörək qırıntılarını yığır, onları yeyib yaşayırdı. Bobıl heç vaxt itindən ayrılmırdı. İtinə məhəbbətlə Dostcan deyirdi. Bobıl kənddə gəzib pəncərələri döyür, it isə yanında dayanıb quyruğunu yellədirdi. Elə bil öz payını gözləyirdi. Adamlar Bobıla deyirdilər: "Bobıl, bəlkə iti azdırasan, özün yeməyi güclə tapırsan..." Bobılsa qəmli gözləriylə baxırdı, baxırdı, heç nə demirdi. Dostcanı çağırıb pəncərədən uzaqlaşır, çörək parçasını götürmürdü. Qəmgin adam idi Bobıl, az danışırdı.