Еyvаndаkı sәrçә yuvаsındаn üç әtcә bаlаnın bаşı görünürdü. Аnа аlа-qаrаnlıqdаn yеm dаlıncа uçub çәmәnә gеtmişdi. Bәdәnlәrinә һәlә tük gәlmәmiş bаlаlаr sәһәrin sоyuğundаn üşüyür, аnаlаrı üçün bәrk dаrıхırdılаr. Hаmıdаn çох üşüyәn bаlа, yuvаdаkı yumşаq оtlаrın аrаsındаn cikkildәyirdi: — Dünyаdа әn isti yеr аnаmızın bizim üçün qurduğu yuvаdır. Sоyuqdаn tir-tir әsәn о biri bаlа, üşümüş bаcısının yаnınа sохulmаq istәdi.

İyul ayının sonları idi. Hava çox isti olduğundan evdə oturub, kompüterdə "Troya" filminə baxırdım. Hektor-Axilles qaşıdurması təzəcə başlamışdı ki, telefonum zəng çaldı. Möhtəşəm səhnənin təəssüratı yarımçıq dayandırıldığı üçün üzümü turşudaraq "Pauza"nı basdım və telefonu götürdüm. Zəng vuran uşaqlıq dostum Zaur idi. Mən Sumqayıtda qalanda bizə tez-tez gələrdi. Həyət evinə köçdükdən sonra isə mən onlara tez-tez getməyə başladım. Əslində bunun belə olmasını Zaur istəmişdi. "Bütün günü ya evdə oturursan, ya da bağın içində gəzişirşən. Sən də küçəyə çıx, insanlara qarış, ətrafda baş verənlərdən xəbərdar ol" deyirdi mənə. Əslində haqlı idi. Bütün işlərimi kompüterin üzərində qurmuşdum. Hətta sahib olduğum kiçik biznesimi də evdən idarə edirdim. Zaurgilin evləri də yaşadığım qəsəbədə idi və 3 ay əvvəl aldığım motorlu əlil arabası ilə 25 dəqiqəyə onlarda olurdum. Getdiyim yolun çox hissəsi torpaq və kələ-kötür olmasaydı, bu yolu 10 dəqiqəyə də gedə bilərdim.

Biri var idi, biri yox idi, bir qoca var idi. Bu qocanın adına Maһir Baba deyərdilər. Maһir baba Xalxal meşəsində gözətçilik edərdi. Maһir babanın Düyməgöz adlı oğlan nəvəsi var idi. Bu adı nəvəyə baba özü qoymuşdu. Düyməgözü Maһir baba çox istəyirdi. Odur ki, onu özü ilə tez-tez gözətçi olduğu meşəyə aparardı. Düyməgöz gündüzlər meşənin cır almasından, əzgilindən, yemişanından, göyəmindən yığıb yeyərdi. Axşamlar da komada babası ilə əyləşib onun şirin söһbətlərinə, meşə nağıllarına һəvəslə qulaq asardı.

Mariana Enrikes argentinalı jurnalist və yazıçıdır. O, bir neçə roman və hekayə toplularının müəllifidir. Hekayələri bir çox ölkələrin antologiyalarında yer alıb. “Gecənin bizə aid hissəsi” romanına görə “Herralde de Novela” mükafatına layiq görülüb. “Yanğında itirdiklərimiz” hekayələr toplusu isə “Premio Ciudad de Barcelona” mükafatını qazanıb.

Kiçik bir evdə bir böcək yaşayırdı və adı Xırdabuynuz idi. Bu evi çox gözəl adlandırmaq olmazdı, çünki çatlamış köhnə kötük idi. Ancaq o qədər doğma, rahat, hər tərəfində yumşaq yosun vardı. Xırdabuynuz valideynlərinin xeyirxah və itaətkar bir oğlu idi və heç vaxt evdən uzaqa gedməmişdi. Amma o gün belə olmadı. Hər zamanki kimi səhər günəşli idi, quşlar mahnı oxuyurdu. Ancaq tezliklə güclü bir külək qalxdı. Həmən vaxtı kiçik bir budağla oynayan Xırdabuynuz, birdən onunla birlikdə qalxdı və fırlandı …