Qədim zamanlarda Şimali Afrika yaşıl meşələrlə və gur çaylarla dolu cənnət kimi bir məkan olur. Burada yaşayan insanlar ilk dəfə yalan danışmağa başlayanda, Yaradan onları cəzalandırmaq üçün bir qanun qoyur: yer üzündə deyilən hər yalana görə göydən bir qum dənəsi düşəcək. İnsanlar əvvəlcə qorxsalar da, zamanla kiçik qum dənələrini önəmsəmir, yalan, xəyanət və müharibələri artırırlar. Nəticədə göydən tökülən qum dənələri milyardlara çataraq çayları qurudur, meşələri udur və bərəkətli torpaqları dünyanın ən böyük səhrasına — Saxaraya çevirir. Heç bir pisliyin izsiz qalmadığını göstərən hekayə, insan əlləri ilə yaradılan ekoloji və mənəvi fəlakəti simvolizə edir.

Əsər 1990-cı il yanvarın 19-dan 20-nə keçən gecə Bakıda törədilmiş qanlı Yanvar faciəsini bədii-sənədli dillə canlandırır. Əsas ideya təpədən-dırnağa silahlanmış nəhəng sovet imperiya ordusunun vəhşiliyi qarşısında əliyalın Azərbaycan xalqının göstərdiyi sarsılmaz milli iradəni və mənəvi qələbəsini nümayiş etdirməkdir.Hadisələr qanlı gecənin canlı şahidi olan Salyan kazarması və onun ətrafındakı küçələrdə cərəyan edir. Gecə yarısı qəfildən başlayan vahiməli atəş və tank gurultusu şəhəri lərzəyə salır. Kazarmadan çıxan zirehli texnika azadlıq və müstəqillik sədası ilə yolları kəsən dinc nümayişçiləri, qocaları, qadınları amansızcasına qıraraq şəhərin mərkəzinə doğru irəliləyir. Güllələr ətrafdakı yaşayış binalarına, evlərin pəncərələrinə yağır.

Hekayədə hadisələr qanlı yanvar qırğınından dərhal sonra, şəhərdə sovet ordusunun sərt hərbi nəzarəti (komendant saatı) dövründə cərəyan edir. Sovet rəhbərliyi və yerli hakimiyyət orqanları həyatın rəsmən öz axarına qayıtdığını nümayiş etdirmək üçün məktəblərin, bağçaların və dövlət müəssisələrinin təcili fəaliyyətə başlamasını tələb edir. Hər hansı bir itaətsizlik və ya iş boykotu sərt şəkildə cəzalandırılmaqla hədələnir.

Belə deyirlər ki, bir xanın Qəhrəman adında bir nökəri varıdı. Qəhrəman olduqca zirək, qüvvətli bir oğlandı. Xan da Qəhrəmanın xətrini çox istəyirdi. Xanın həyətində iki böyük dəyirman daşı varıdı. Xan çıxıb nökərlərinə tapşırdı ki, bu dəyirman daşlarını həyətdən götürsünlər atsınlar bir tərəfə. Nökərlər yapışıb dəyirman daşına nə qədər güc elədilər yerindən tərpədə bilmədilər. Xan yuxarıdan öz qızı Pəri xanımnan baxırdı. Bu vaxt Qəhrəman özünü yetirdi, gördü ki, qırx adam iki dəyirman daşını yerindən tərpədə bilmir. Qəhrəman nökərləri itələyib, bir təkan vurub, bayaqdan daşı götürüb atdı. Xan bu şücaəti Qəhrəmanda görüb sevindi. Tez əmr verdi ki, Tus pəhləvanının paltarı Qəhrəmana verilsin. Amma Qəhrəman paltarı almadı. Çünki könlündən pəhləvanlıq keçmirdi. Atası ona tapşırmışdı ki, nəbadə könlündən mənsəb iddiası keçə. Qəhrəman atasının vəsiyyətini yadında saxlamışdı. Odu ki, xana nökər oldu, amma pəhləvan olmadı. Bunlar burda qalsın. Xəbəri sənə kimdən verim, xanın qızı Pəri xanımdan. Pəri xanım Qəhrəmanın sorağında idi ki, görə, amma o heç rastına gəlmirdi.

Eleonora Bandi gənc yaşlarında valideynlərini itirir. O, bütün gəncliyini və şəxsi xoşbəxtliyini qardaşı Corcu və onun dostu Karlonun təhsilinə həsr edir. İllər keçir, Corcu həkim, Karlo isə vəkil olur. Artıq 40 yaşına çatmış, cəmiyyətdə böyük hörmət qazanan, lakin tənha qalan Eleonora kənddəki bir villaya köçür. Tənhalıqdan qurtulmaq üçün Eleonora kəndli uşaqlarına və gənclərinə kömək etməyə başlayır. Bu gənclərdən biri də onun təsərrüfatında işləyən 19 yaşlı kobud və savadsız Cerlandodur. Bir gün dərslər zamanı Cerlando Eleonoraya qarşı zorakılıq edir və onu zorlayır. Hadisədən sonra qorxan və utanan Eleonora qaçaraq özünü otağına kilidləyir.