Əsər, zahirən firavan görünən bir ailənin daxilindəki mənəvi soyuqluğu və yadlaşmanı təsvir edir. Hekayənin mərkəzində dayanan "daş hasar" obrazı insanların bir-birindən təcrid olunmasını, daxili azadlığın məhdudlaşdırılmasını və dar düşüncəli həyat tərzini simvolizə edən bir metofordur. Baş qəhrəman Firuzənin timsalında yazıçı göstərir ki, maddi rahatlıq və hündür hasarlar insanı xoşbəxt etmir; insan səmimiyyət, geniş dünya görüşü və daxili hüzur axtarışındadır.

Süjet gənc və maddiyyata önəm verən Çarlinin ətrafında cərəyan edir. Atası vəfat etdikdən sonra o, böyük miras gözləyir. Lakin öyrənir ki, bütün sərvət indiyədək varlığından xəbərsiz olduğu autizmli qardaşı Reymonda qalıb. Çarli əvvəlcə mirasın bir hissəsini əldə etmək məqsədilə qardaşını özü ilə aparır. Səyahət zamanı isə Reymondun qeyri-adi yaddaşı və riyazi bacarıqları ilə tanış olur, onu daha yaxından tanıyır və aralarında qardaşlıq bağı yaranır. Nəticədə Çarlinin həyata və insanlara baxışı dəyişir.

Süjet gənc və maddiyyata önəm verən Çarlinin ətrafında cərəyan edir. Atası vəfat etdikdən sonra o, böyük miras gözləyir. Lakin öyrənir ki, bütün sərvət indiyədək varlığından xəbərsiz olduğu autizmli qardaşı Reymonda qalıb. Çarli əvvəlcə mirasın bir hissəsini əldə etmək məqsədilə qardaşını özü ilə aparır. Səyahət zamanı isə Reymondun qeyri-adi yaddaşı və riyazi bacarıqları ilə tanış olur, onu daha yaxından tanıyır və aralarında qardaşlıq bağı yaranır. Nəticədə Çarlinin həyata və insanlara baxışı dəyişir.

Keşikçilər zülmətə bürünmüş zindan qapısını açıb, bəstəboy, saqqallı bir qocanı içəri itələyərkən, artıq hava qaraldığından göz-gözü görmürdü. Qocanın ağappaq saqqalı elə bil, özündən də böyük idi. Ondan bu usandırıcı, yarıqaranlıq karserə zəif işıq süzülür, bu isə içəridəki dustaqlarda müəyyən təəssüratlar oyadırdı. Ancaq qaranlıq olduğundan, qoca bu mağaraya bənzər zindan çalasında ondan başqa da kimlərinsə olduğunu görə bilmirdi, buna görə də soruşdu: — Burada kimsə var? Cavab əvəzinə gülüş və amiranə donqultular eşitdi. Sonra hamı tərəfindən qəbul olunmuş qayda-qanuna əsasən, hər kəs özünü təqdim etməyə başladı.

“Yevgeni Onegin” Puşkinin ən sevimli əsəridir. Burada şairin bütün həyatı, gözəl hissləri, fikir və idealı ifadə olunub. Onegin obrazı böyük ümumiləşdirici qüvvəyə malikdir. Oneginin xarakterində Puşkin zəmanəsinin zadəgan-mülkədar gənclərinin keçdiyi yolu böyük sənətkarlıqla göstərə bilib. Tatyana obrazı dərin və mənalıdır. O, öz zövqü, əxlaqi görüşlərində möhkəmdir, yenilməzdir. Lakin bu mühit sağlam ruhlu gəncləri mənən şikəst edir, onları həyatın qaranlıq guşələrinə atır. Tatyana müstəqilliyə can atsa da, mənsub olduğu zümrənin kobud qanunları ilə üz-üzə gəlməli olur. Bu mühit gənc nəsil üçün qaranlıq bir zindan idi.