Maşın axırıncı binaların yanından ötüb, şəhərdən çıxdı. Sonu görünməyən düzənlik başlandı. Dünənə qədər bozaran çölə indi elə bil ağ kətandan qalın pərdə çəkmişdilər. Qar dənələri fırlana-fırlana yerə ələnirdi. Sanki göydə saysız-hesabsız kəpənək dəstəsi uçuşurdu. Soyuq adamın bədənini ağaca döndərirdi. Arx boyu seyrək əkilmiş xırda çılpaq ağaclar başlarını yerə vurub təzədən dikəlirdilər. Yol-iz görünmürdü. Maşın teleqraf dirəklərinin tuşu ilə elə bil əl havasına gedirdi.

…Dovşanın biri can verirdi. Gözlərinin ifadəsi itmiş, bəbəkləri bulanıb bozarmışdı, rəngsiz ağzını torpağa dirəyib ağır-ağır nəfəs alırdı. O biri dovşanın, kolun dalından bircə qulaqları görünürdü. Qulaqlarının titrəyişindən başa düşmək olurdı ki, yenə şüursuz gözlərini bir nöqtəyə zilləyib nəfəs dərmədən, nə isə "üyüdür". Çöməlib dovşanın heysiz başını su qabına yaxınlaşdırdı ki, bəlkə heyvan su içə. Dovşan sudan acgözlüklə içib çeçədi, nəfəsi itdi, gözləri şüşə düymələr kimi hərəkətsiz qaldı. - İndi neyləyək?.. - əri əzabdan bürüşmüş üzüylə ona baxdı. Elə baxdı, elə bil dovşanı o öldürmüşdü.

Əli əsdi, ya fikri dağıldı, nə oldusa, yenə çayla dolu fincan apardığı yerdə əlindən sürüşüb ağzı üstə döşəməyə dəydi. Fincanla bir, ürəyi də döşəmənin işıltılı üzünə dəyib çilik-çilik oldu… Dağılan yenə şirin çay idi. Son görünmə: 2 aprel, 16:55 - Cavid Zeynallı Azərbaycan teatr sənətində Molyer faktoru - Gülər Ədilzadə Azərbaycan beynəlxalq simpoziumda Dəhlizin o biri başında anasının əsəbilikdən əyilmiş üzü göründü. Anasının üzü əsəbiləşəndə elə vahiməli olurdu, adamın az qalırdı bağrı yarıla.

Şəhid Analarına – Şəhid Analara ithaf olunur… - Ata, sənin ayaqların hanı? - Şuşaya vermişəm, oğlum. - Şuşanın öz ayaqlarına nə olub ki, sənin ayaqlarını alıb? - Şuşanın ayaqlarını düşmənlərimiz kəsmişdi, yeriyə bilmirdi. Mən də ayaqlarımı ona verdim. - Bəs Salman əminin qolları hanı? - O da qollarını verdi Şuşaya, oğlum. - Ata, Elmaz əmi də gözlərini verib Şuşaya, eləmi? - Hə, ağıllı balam. - İndi Şuşa həm görür, həm yeriyir, həm də qolları var? - Hə, igid oğlum, indi Şuşanın həm ayaqları, həm güclü qolları, həm də görən gözləri var.

Biri vardı, biri yoxdu. Səma adında balaca bir qız vardı. O, lap kiçik yaşlarından ata-anasını Qarabağ müharibəsində itirmişdi. Buna görə də nənəsinin himayəsində yaşayırdı. Sənəm nənə doğma yurd, övlad itkisindən dərd içində idi. Getdikcə bu dərd qəriblikdə onun belini bükürdü. Sənəm nənəni bu həsrət daha da qocaltdı. Bir gün o da dünyasını dəyişdi. Səma lap yalqız qaldı. Hönkür-hönkür ağlamağa başladı. Bunu görən külək hay-harayla qızın yanına gəldi. Sakitləşib mehribanlıqla ondan soruşdu: - Niyə ağlayırsan, de görüm, sənin xətrinə kim dəyib? Səma küləyin qayğıkeşliyindən daha da kövrəldi. Sonra o, yavaş səslə dedi: - Bircə nənəm vardı. O da məni tək qoyub başqa dünyaya getdi...